Mijn verhaal begint in Londen, niet zo lang geleden...
... maar er is zoveel gebeurd, het lijkt 'n eeuwigheid geleden.
Ik woonde toen met m'n maatje in een flat bij Regent's Park.
Het was 'n mooie dag in de lente, 'n saaie tijd voor vrijgezellen.
Dat is m'n maatje Roger Radcliff. Hij is een soort musicus.
Ik ben degene met de vlekken, ik heet Pongo.
Het leven van een vrijgezel heet zo glamourvol en zorgeloos te zijn.
Allemaal onzin. Het is domweg saai.
Je kon zien dat m'n maatje iemand nodig had.
Als het aan Roger lag, bleven we eeuwig vrijgezel.
Hij is getrouwd met z'n werk, songschrijven. Over liefde nog wel.
Daar wist hij absoluut niks van.
Roger is intelligent, voor 'n mens. En een knap dier, op zijn manier.
Ik begreep niet waarom m'n maatje geen mooi wijfje had.
Ik wilde hem er zeker bij helpen.
Al kunnen honden de schoonheid van mensen niet beoordelen.
Maar ik had wel een idee wat ik moest zoeken.
Dat is een ongewoon ras.
Heel ongewoon.
Absoluut niet.
Wat hebben we hier ?
Een beetje te korte pootjes.
Nou zeg.
Tjonge, dat is een prachtig ras.
Misschien iets te prachtig.
Veel te prachtig.
Te oud, te jong...
Het was een probleem, echt.
Dat lijkt er meer op.
Het mooiste wezen op vier poten.
Als de vrouw maar...
Die is ook heel lieftallig.
Het was te mooi om waar te zijn. Zo'n koppel vind ik nooit meer.
Ze gaan naar het park, de perfecte ontmoetingsplaats.
Maar Roger werkt door tot na vijven. Dan zou het te laat zijn.
Het is al na vijven.
Tjonge.
Goed dan, Pongo. Goed, jongen.
Pongo, rustig aan een beetje. Vanwaar deze haast ?
Pongo, kalm aan.
Ik was bang dat we ze gemist hadden, dat ze weg waren.
Toen zag ik ze opeens.
Het was een perfecte situatie.
Ik kon niet van Roger op aan.
Hij zou in het gras gaan zitten, z'n pijpje roken, verder niks.
Het kwam op mij aan.
Ik wist niet wat ik moest, alleen dat ik de aandacht moest trekken.
De boel een beetje opstoken.
Pongo, gekke jongen. Toe nou.
Geef hier.
Het leek te werken.
Ze hadden elkaar tenminste gezien. Het ging uitstekend.
Tot ze zomaar weggingen.
Kom op, jij ouwe boef. We gaan nu naar huis.
Maar ik gaf niet op. Ik wilde persé dat ze elkaar ontmoetten.
Neem me niet kwalijk, dit spijt me zeer.
Nou zeg ! Wat is dit nu ?
M'n nieuwe lentepakje. En m'n nieuwe hoed.
Het spijt me vreselijk.
Ik help u overeind. Het spijt me zeer.
Ik weet niet wat hij nou had. Het spijt me vreselijk.
Zo doet hij anders nooit. - Laat maar.
Ga nu maar weg, zo is het genoeg.
Hier, neem de mijne maar.
Wilt gij haar beminnen en troosten...
... en in ere houden, in voor- en tegenspoed...
... anderen versmaden en haar trouw blijven...
... tot de dood u scheidt ? - Ja.
De eerste zes maanden woonden we in een klein huis bij het park.
Bescheiden, maar precies goed voor twee pasgetrouwde stellen.
Perdita, schat, alles goed ?
Natuurlijk, schat. Honden krijgen tenslotte al eeuwenlang puppies.
Dat is Nanny, onze geweldige huishoudster. Aardig en begripvol.
Weet je, af en toe lijkt ze bijna op een hond.
Roger, schat, het is theetijd.
Theetijd.
Ik kom er zo aan.
Vind je m'n nieuwe lied mooi ?
Intelligente tekst. - Eerst de melodie, dan de tekst.
Pongo, daar heb je haar. Die duivelse vrouw.
Dat zal Cruella zijn, je lieve, oude schoolvriendin.
Cruella de Vil. Dat is het.
als zij je niet bang maakt, maakt niets je bang
als ik haar alleen maar zie, beef ik al
ze is als een spin die een prooi afwacht
Straks hoort ze je.
Laat haar binnen. - Anita, liefje.
Hoe is het met je ? - Ellendig, natuurlijk. Erg beroerd.
Waar zijn ze nou ?
Waar zijn ze, verdorie ?
Wie, Cruella ? - De puppies.
Waar zijn die mormeltjes ?
Het duurt nog drie weken. Dat kan nu eenmaal niet sneller.
Wat ben je toch een grapjas. Kom eens hier, hond.
Kom hier.
Cruella, heb je een nieuwe bontjas ?
Dat is m'n enige, echte liefde. Ik leef voor bont, ik aanbid bont.
Welke vrouw op deze beroerde aarde houdt er niet van ?
Ik wil wel 'n bontjas, maar andere dingen...
Die lieve, simpele Anita. Ik weet het, ja...
... dit vreselijke huisje is je droompaleis.
En die arme Roger is jouw onbevreesde ridder te paard.
En je hebt ook nog je gevlekte vriendje.
Ik moet zeggen, hij heeft wel een prachtige en perfecte vacht.
Wil je thee ?
Ik moet ervandoor. Laat me weten wanneer de puppies er zijn.
Dat is afgesproken. Tot over drie weken.
Dag, schat.
eerst denk je dat Cruella een duivel is
maar als je over de eerste schok heen bent
dan besef je dat je haar soort ogen al eens gezien hebt
terwijl ze je vanonder een rots aankeken
deze vampier-vleermuis dit onmenselijke beest
moet opgesloten worden en niet meer vrijgelaten
de wereld was zo'n fijne plek totdat
Cruella de Vil aankwam
Roger, wat ben je toch een malle.
Die duivelin wil onze puppies, daar heeft ze 't op gemunt.
Wees niet bang, ze hebben haar door. Onze puppies gebeurt niks.
Wat wil ze met ze ? Ze kan absoluut niet van ze houden.
Ik was eerst zo gelukkig, maar nu...
... zou ik willen dat we geen puppies kregen.
Arme Perdita. Ze had natuurlijk geen keus. De puppies waren op tijd.
Op 'n stormachtige nacht in oktober.
Kalm, jongen. - De puppies zijn er.
De puppies zijn er. - Hoeveel dan ?
Acht.
Goeie hemel, Pongo. Acht puppies.
Tien. - Elf.
Elf.
Elf puppies, Pongo, ouwe jongen.
Wacht eens even. Eén moment. Dertien.
Nee, veertien.
Vijftien. En het gaat uitstekend met de moeder, schat.
Lekkere knul.
Vijftien puppies ? Dat is geweldig, Pongo. Dat is fantastisch.
Ouwe boef die je bent.
Veertien.
Maar veertien.
We zijn er eentje kwijt.
Arme ding.
Zulke dingen gebeuren.
Maar toch vraag ik het me af.
Kijk, Pongo.
Anita, Nanny, vijftien. We hebben er toch nog steeds vijftien.
Roger, hij is in orde, godzijdank. - Kijk, hij is zo goed als nieuw.
Stel je voor, vijftien puppies.
Vijftien ? Zijn er vijftien puppies ? Schitterend.
Gewoon schitterend. Dat is absoluut...
De duivel hale die bastaards. Geen vlekken.
Het zijn lelijke witte ratten. - Het zijn geen bastaards.
Ze krijgen hun vlekken wel, wacht maar af.
Ja, ze krijgen over 'n paar weken vlekken.
In dat geval neem ik ze allemaal, het hele nest. Wat kosten ze ?
We verkopen ze niet. Arme Perdita, 't zou haar hart breken.
Doe niet zo gek. Je kan 't niet aan. Je kan jezelf nauwelijks voeden.
We redden ons wel.
Ja, dat weet ik.
Met de liedjes van Roger.
Genoeg gekletst, ik betaal 't dubbele.
Dat is heel vrijgevig. Die rotpen.
Die beroerde, vervelende rotpen.
Wanneer mogen ze bij hun moeder vandaan ? Twee weken ?
Nooit.
We verkopen de puppies niet.
Niet eentje. Heb je dat begrepen ?
Anita, meent ie dat nou ? Ik ken Roger niet echt goed.
Hij lijkt me... - Hij maakt vast een grapje.
Nee, ik meen 't.
Je krijgt er niet één.
En daarmee uit.
Nou zeg, wat ben jij een vreselijke man.
Goed dan, voor mijn part hou je ze. Doe ermee wat je wilt. Verdrink ze.
Maar het is over met ons.
Met allemaal. Ik zet 't jullie betaald, 't zal jullie spijten.
Stommelingen.
Idioten.
Dat was fantastisch, schat.
Hij is een dappere held. Nou en of.
Een dappere held.
Perdy, we houden de puppies. We houden ze allemaal.
Roger heeft die duivelin afgewezen.
Ze is weg, ze is voorgoed weg.
Vooruit, Bliksem.
Pak hem.
Er achteraan. - Hij pakt die gemene paardedief.
De geweldigste hond ter wereld. - Hij is zelfs nog beter dan pap.
Geen hond is beter dan pap. - Wat gaat ie doen, pap ?
Dat zien we zo wel.
Kijk die lafaard eens rennen. Die gemene, vuile Dawson.
Dat stinkdier.
Ik wil wel gehakt van 'm maken. - Van wie heb je dat geleerd ?
Zeker niet van je moeder.
Pas op, Bliksem.
Maak je geen zorgen, hij pakt die...
Hij pakt 'm zo wel. - Lucky, ga er niet voor staan.
Naar beneden. Mam, zeg wat tegen 'm. - Kom Lucky, naar beneden.
Die was hartstikke mis.
Ik heb honger, moeder.
Je hebt net gegeten. - Toch heb ik honger.
Ik heb zo'n honger, ik kan wel een olifant op.
Daar is ie, achter de rots.
Hij heeft Bliksem geraakt. - Het was mis. Bliksem doet alsof.
Denk ik.
Wat zei ik ? Dat is 'n truc van hem. - Lucky, naar beneden.
Ik heb honger, moeder, echt.
Mis de volgende aflevering niet. Wie wint er ?
Bliksem wint altijd.
Over kampioenen gesproken: Kanine Krunchies zijn kampioenskoekjes.
Laten we de kleintjes in bed stoppen voordat we...
... gaan W-A-N-D-E-L-E-N. - Wij willen mee.
We gaan nooit mee. - Kom, kinderen. Het is bedtijd.
We hebben helemaal...
... geen slaap.
We willen wandelen in het park. - Mogen we, pap ?
Doe wat je moeder zegt.
Eén, twee, drie, vier, vijf...
... zes...
Ik heb geen slaap, ik heb honger. - Veertien.
Onthou, vrienden, stuur maar vijf... - Kom mee, boefje. We gaan.
Daar gaan ze. Hun dagelijkse avondwandeling.
Een mooi stel tortelduifjes.
De hoek om en dan naar het park.
Bevalt me niet, Jasper. Als ze ons pakken, gaan we eeuwig de bak in.
Hou op, dit levert veel poen op.
Ja, maar ik heb zitten denken...
Denken ? Luister, daar heb ik je voor gewaarschuwd.
Ik heb hier de hersens. Vooruit.
Niemand thuis, behalve die kokkin.
Laat Jasper maar even. Hij pakt haar diplomatiek aan.
Het bevalt me nog steeds niet.
Vooruit, Patch, ga liggen.
Ga maar slapen. Oogjes dicht. Dat is een braaf hondje.
Wie zou dat nou zijn ?
Goedenavond. We komen bedrading en schakelaars nakijken.
We zijn van het gasbe...
... elektriciteitsbedrijf. - Dat hebben we niet gevraagd.
Klopt, maar er is een nieuwe wet aangenomen.
Het is artikel 104, paragraaf 29, voor uw eigen veiligheid.
Maakt me niet uit wat voor wet het is.
U mag er niet in. Meneer en mevrouw zijn weg.
Kom nou, mens, we hebben geen tijd voor geklets. We moeten aan 't werk.
Wat is dit nu ? Zijn jullie doof ? Ik zei: je mag er niet in.
Een flinke tante, hè, Horace ?
Waag het niet naar boven te gaan, brutale vlerken. Ik meen het.
Als jullie niet meteen weggaan, bel ik de politie.
Verdwijn meteen, jij grote... Grote wezel.
Heb je nou je zin ? Ik ben diep beledigd.
Ik blijf nu zeker niet.
Zelfs niet voor thee.
Horace, ik heb 'n bruin vermoeden dat we niet welkom zijn.
Pak in, we gaan weg. We moeten opschieten, en snel zijn.
Laat me eruit. Help. Ik bel de politie.
Goeienavond, mens.
Die gemene boeven. Elektriciteitsbedrijf...
Ze zijn gewoon inbrekers.
Ze hebben vast 't zilverwerk gepikt. Ze hebben vast alle...
De puppies ! De puppies zijn weg.
Patch, Lucky, Rolly ! Ze hebben de puppies gestolen.
Wat moet ik nou ? Die schurken hebben de puppies gestolen.
Politie, help. De puppies. Politie. Laat iemand me helpen.
Honden ontvoeren, dat is toch ongelofelijk.
Vijftien puppies gestolen. Het zijn wel heel lieve schatjes.
Anita en haar...
... en haar bedeesde Beethoven.
Met pijp en al.
Roger, stommeling.
Jasper, idioot die je bent.
Hoe durf je me hier te bellen ? - We houden ermee op. Nu onze poet.
De helft is ook goed. - Niks, tot de klus af is. Begrepen ?
Het staat in de krant. Met foto en al.
Dat is morgen weer vergeten. - Het bevalt me niks.
Kop dicht, idioot.
Ik bedoel u niet, maar Horace hier. - Imbeciel die je bent.
Dat is Scotland Yard, misschien weten ze iets.
Inspecteur ? - Is Anita er ?
Het is voorjou.
Anita, schat.
Wat 'n vreselijke geschiedenis. Het is ongelofelijk.
Ja, het is een hele schok. - Waarom belt ze ? Om te bekennen ?
Dat is een link mens. - We doen wat we kunnen.
We hebben Scotland Yard gebeld... - Waar zijn ze ?
Idioot.
Sorry, Cruella. Ja, als er nieuws is, krijg je dat te horen. Dank je.
Ze is vreemd, maar ze steelt niet. - Voor mij is ze verdacht.
Scotland Yard heeft haar al nagetrokken.
Ik weet het ook niet, schat, ik weet het niet.
Wat moeten we doen ?
Wat moeten we ?
Perdy, het komt nu op ons aan, ben ik bang.
Is er helemaal geen hoop ? - Ja, we hebben de schemerblaf.
De schemerblaf ? Maar dat is voor roddels.
Dat verspreidt het nieuws snel.
Als onze puppies hier zijn, weten de honden dat.
We geven de boodschap vanavond door.
Er is niemand buiten. Het is te koud, ben ik bang.
Blijven proberen.
We hebben geluk. Dat is de Deense Dog uit Hampstead.
Stil, Pongo. Wil je de hele buurt wakker maken ? Vooruit.
Perdy, kom mee. - Vooruit.
Pongo, idioot.
Kom, we gaan naar huis.
Wie geeft 'n bericht door ?
Pongo uit Regent's Park. Algemeen hondenalarm.
Waar gaat het dan over, Danny ? Vertel nou op.
Wacht even.
Tjonge...
... dat is me wat.
Wat is 't dan ?
Er zijn 15 dalmatiërpubis gepikt. - De politie gebeld ? Scotland Yard ?
Ze proberen alles. Wij moeten helpen. De schemerblaf.
Ik sla alarm.
Prissy, kom binnen.
Coco, stil.
Wees eens stil.
Towser, wat is er ? Wat voor roddels zijn dat ?
Geen roddels, het komt uit Londen. - Nou zeg.
15 puppies gestolen.
Hier zijn geen puppies meer sinds Nelly's laatste nest.
Maar we moeten het wel doorgeven. Ik moet de kolonel bereiken.
Hij is de enige in de buurt. - Je bereikt 'm nooit op dit uur.
Ik kan het proberen, desnoods blaf ik de hele nacht.
Dat lijkt Towser wel. Hij slaat alarm.
Sergeant Tibs ?
Ik zeg: Sergeant.
Ja, kapitein. - Er wordt alarm geslagen.
Geef door aan de kolonel. - Komt in orde, sir.
Kolonel...
Wat... Wie is daar ? - Sergeant Tibs met 'n bericht.
O ja, sergeant Tibs.
Luister eens, Tibs. Wat moetje nou op dit uur ?
Maar... - Wacht. Hoor je dat ?
Dat is een alarm. Dat moeten we onderzoeken. Kom Tibs, looppas.
't Is Towser in Withermarsh.
Potdikkie, juist. Ik zal eens zien wat hij nou wil.
Dat moet de kolonel zijn. Hij wil de boodschap.
Zorg dat je 'm duidelijk doorgeeft.
Een lange huil, twee korte, een blafje en een woef.
Twee blafjes. - Wat betekent 't ?
Het komt uit Londen. - Vast belangrijk.
Ik vraag de rest.
Het lijkt wel een getal. Drie keer vijf is dertien.
Vijftien, sir. - Natuurlijk.
Stip, vlek, gevlekte...
... pudding, poedels...
... nee, poelen...
Poelen ?
Vijftien gevlekte poelen gestolen ? Wat 'n apekool.
Controleer nog even.
Ja, ik denk...
Twee woefs, 'n blafen 'n woef. - Dat lijkt me 'puppies'.
Natuurlijk. - Ik herinner me net iets.
Ik hoorde puppies bij Hell Hall.
Dat huis van De Vil ? Onzin, daar woont al jaren niemand.
Maar dat is rook uit de schoorsteen. - Potdikkie. Dat is vreemd.
Heel vreemd.
Dat moeten we uitzoeken. Towser moet stand-by staan.
Blijf alsjeblieft stand-by. - Wat betekent dat ?
Geen idee, misschien weet hij iets. - Dat hoop ik van harte.
Ze zeggen dat er geesten in zitten, dat soort rimram.
Rimram en klets, sir. - Maar wees wel heel voorzichtig.
Je weet niet wat voor hokus pokus er zit.
Vooruit, Tibs, looppas.
Looppas. - In orde, sir.
Fikkie, Vlekje...
Ben je een van de gestolen puppies ? - Niet gestolen, maar gekocht.
We zijn met 99 honden.
Negenennegentig ?
En die kleintjes ? Ze hebben banden. Ze zijn niet van de dierenwinkel.
Vijftien stuks ? - Geen idee. Ze zitten bij de TV.
Dan tel ik ze. - Pas op de boeven.
Die twee daar, Horace en Jasper. Het zijn gemeneriken.
Kijk eens, Horace, ik gooi 'm precies bij die Lord op z'n gok.
Goeie gooi, hè ?
Kom eens op, geef me nou eens een slok, een kleintje maar.
Dit is niet te zuipen voor een nette vent als jij.
En dan komen er kruimels in.
Mij best, zuip 't dan allemaal vanavond op.
Ik hoop dat je 'n kater krijgt.
Jasper, heb jij nou...
Even kijken... Zes, zeven, acht...
Zakken, stomkop, en blijf daar.
Wegwezen of ik sla je nog een blauw oog.
Hemel, waar was ik nou ? Negen...
En drie erbij, dat is twaalf.
Het zijn er vijftien. Zij zijn het.
Kijk nou eens, Horace. Een huiskat.
Wat vind je hiervan, hè ?
Die doe ik in de pan.
Met een sausje.
Wat is het, Pongo ?
De Deense Dog. Hij heeft nieuws. Hij komt naar Primrose Hill.
Hoe komen we eruit ? - Door het raam van de slaapkamer.
Kom mee.
Jullie zijn er. Mooi. - Heb je wat gehoord ?
Zijn de puppies gezien ? - Ja, noordelijk van hier.
In Suffolk. Kan je vanavond al weg ? - Natuurlijk.
Meteen.
Ik ga mee tot Camden Road en wijs jullie de weg.
In Withermarsh vraagje naar Towser.
Hij stuurtje naar de kolonel. En dan naar 't huis van De Vil.
De Vil ? - Het huis van De Vil ?
Pongo, zij was 't dus toch. - Is het iemand die je kent ?
Nu geen tijd voor uitleg.
Hopelijk zijn we niet te laat.
Veel succes.
Als je verdwaalt: roep de schemer- blafaan. Ze staan voor je klaar.
Nieuws, kolonel ?
Geen donder. Ze zijn verdwaald of gevangen, je weet het niet.
Kolonel, daar komt een auto aan. - Doe niet zo gek. Nu rijden ze niet.
Hij gaat naar Hell Hall.
Hij stopt bij de poort.
O ja ? Vooruit, Tibs, we gaan meteen kijken. Looppas, man.
Neem het van me over. - In orde, sir.
Het spijt me, het antwoord is nee.
Zes gebruikt, nog vier.
Ik heb geen tijd voor discussie. Het moet vanavond.
Het moet een ja- of nee-vraag zijn.
Begrepen ? Vanavond.
Ze zijn niet groot genoeg. - Er kunnen nog geen zes jassen uit.
Jassen ? Honden ?
Zes jassen zijn genoeg.
Er zit overal politie. Het moet nu gebeuren.
Hoe doen we dat ?
Je kunt ze vergiftigen, verdrinken, hun kop inslaan. Heb je chloroform ?
Geen druppel. En geen ether.
Kan me niet schelen. Maak ze dood. Nu meteen.
Toe nou, mogen we niet de rest van 't programma zien ?
We willen 'Wat is m'n misdaad ?' zien.
Luister goed, idioten. Ik ben morgenvroeg terug.
Dan moet het gebeurd zijn, of ik... Ik bel de politie.
Begrepen ?
Ik denk dat ze het meent.
We doen 't als het programma is afgelopen.
Wilt u even tekenen ?
Wegwezen als je je huid wilt redden. - Maar hoe ?
Er zit daar een gat in de muur, bij de deur. Kom mee, opschieten.
Volg me.
Hé, Jasper, kijk eens. Dat is die ouwe bal gehakt.
Bal gehakt Fauncewater.
Opschieten, niet dringen.
Eentje tegelijk.
En nu onze laatste kandidaat. Dit is Mr. Percival Fauncewater.
Als het panel uw misdaad niet binnen tien vragen raadt...
... wint u een volledig verzorgde, tweeweekse vakantie aan de kust.
Maar pas nadat u uw schuld aan de samenleving hebt ingelost.
Wie stelt de eerste vraag ?
Kan uw misdaad worden gerubriceerd onder diefstal, inbraak...
Schiet op. Ga in 'n rij langs de muur staan.
Mr. Fauncewater is inbreker. Maar z'n misdaad is geen inbraak.
Het antwoord is nee. Nog negen vragen.
Miss Birdwell ? - Als u niks geroofd hebt...
Wat ik bedoel, is: was het iets met 'n gewelddadig karakter...
Miss Birdwell, de tijd dringt. - Neem me niet kwalijk.
Heeft u iemand omgelegd ? - Nee, het spijt me. Dat is nee.
Nog acht vragen. Mr. Simpkins.
Het was geen diefstal of moord.
Was het misschien een overtreding van 'n verordening ?
Ga uit de weg, stom beest.
Nog zeven vragen.
Heel verwarrend, moet ik zeggen. Deze misdaad is toch...
Het spijt me, de tijd is om. - Nou, zo gaat het nou altijd.
Komt Mr. Fauncewater volgende week weer ?
Dan maken we het spel af. Goeienavond, kijkers.
Tot volgende week, zelfde tijd, 'Wat is mijn misdaad ?'
Nou, Horace, aan het werk.
Ik sla hun kop in, jij vilt ze.
Nee, geen sprake van, Jasper. Ik sla ze dood en jij vilt ze.
Kijk, Horace, ze zijn weg.
Ze zijn 'm gepiept. Door dit gat.
Neem een zaklamp. We pakken ze meteen weer op.
Daar gaan ze, de trap op.
Kom, puppies.
Kom maar, puppies. Verstop je niet voor oom Jasper.
Ik doe jullie niks. - We slaan ze toch dood ?
Kijk jij daar, dan kijk ik in de andere kamers.
Kom maar.
Kom maar tevoorschijn, puppies.
Dat is die kat weer. Hij is de bendeleider.
Pak ze, Horace.
Stomkop die je bent.
Hierachter.
Komen ze.
Die kleine donderstenen.
We hebben ze zo goed verzorgd. Stank voor dank.
Het is niet eerlijk.
Daar zijn ze.
Sergeant, hoor 's... - Ik heb nu geen tijd, sir.
Deur dicht.
We sluiten ze in. Ik ben dit gejakker zat.
Ik denk dat we verdwaald zijn. - Het kan niet ver zijn.
Potdikkie, dat zijn de Pongo's toch niet ?
De kolonel. Deze kant op.
Bent u de kolonel ?
Zijn de puppies in orde ? - Geen tijd voor uitleg.
Problemen. Een hoop gedoe. Kom mee.
Volg me.
Nu hebben we ze. Ze zitten vast.
Wat nou ? Gevlekte hyena's ? Vooruit, Horace, geef ze 'n aframmeling.
Ik sta achter je.
Stomme kluns die je bent.
Ik sla de vlekken van je af. Laat los, laat los.
Potdorie.
Pak aan, mormel.
Ik sla je kop eraf.
Verdorie, Tibs, sla erop. - Nee, we moeten terugtrekken.
Juist, natuurlijk, terugtrekken. Looppas.
Jasper, haal me eruit.
Het zijn gemene vechters.
Kom, we gaan.
Ik vil die gevlekte hyena's, wat er ook gebeurt.
Vader, moeder.
Ik heb je gemist.
M'n schatten. - Hoe heb je ons gevonden ?
Lucky, Patch, Pepper...
... en Rolly, boef. - Heb je iets te eten ?
Zijn alle vijftien hier ? - Twee keer zoveel. 99, maar liefst.
Wat, negenennegentig ? Waar komen die dan allemaal vandaan ?
Wat wil ze met zoveel honden ? - Jassen van ons maken.
Nee toch. - Ja, hondevachtjassen.
Hondevachtjassen, kom nou, Tibbs. - Maar het is echt waar, sir.
Horace en Jasper wilden ons afmaken.
Ze is een duivelin. Wat moeten we ? - We moeten terug naar Londen.
En die anderen ? Wat moeten zij ?
We nemen ze met ons mee. Allemaal. Onze maatjes nemen ze wel op.
Ik zie lichten op de weg. Een vrachtwagen komt deze kant op.
Horace en Jasper volgen onze sporen. - Maar wij zijn in de meerderheid.
Als ik 't teken geef, vallen we aan. - Dat zou rampzalig zijn.
Denk je ?
We kunnen beter vluchten. - Ja, via de weide.
Dank je, sergeant, kolonel, kapitein.
Hoe kunnen we u bedanken ? - Laat maar, het was onze plicht.
Juist, routine. - Ga nu maar, ze komen er aan.
Kom, opschieten. - Succes, Pongo's.
Wees niet bevreesd, we houden ze uit alle macht tegen.
Wat is dit nou ? Opzij, blaffende baal hooi, of ik sla je kop eraf.
Ze zijn hier niet, Jasper. - Ze zitten in het hooi verborgen.
'n Lucifer. We roken ze uit.
Klaar, kapitein ? Richten...
Vuur 1.
Vuur 2.
Daar gaan ze, die krengen. Terug naar de vrachtwagen.
We halen ze zo in.
Ze moeten hier ergens zijn. - Ik heb zitten denken.
Stel dat ze over de beek gingen om geen sporen achter te laten.
Idioot. Zo slim zijn honden niet.
Alles veilig, Perdy.
We zijn aan ze ontsnapt, nietwaar pap ?
Ze zagen ons niet eens.
Stil, kinderen.
M'n poten glijden weg. Ik loop liever in de sneeuw.
We mogen geen sporen achterlaten.
Heb je ze gezien ? - Niet één verdraaide pootafdruk.
We hebben alle wegen afgezocht.
We zijn steenkoud. We geven het op. - Komt niks van in.
We vinden die mormels, al wordt 't kerst volgend jaar. Vooruit.
Rij netjes, imbecielen. Straks pakt de politie je.
Drieënnegentig...
... 94, 95, dat is 96...
... zevenennegentig, achtennegentig...
Kom Lucky, nu niet opgeven. - Ik ben moe en ik heb honger.
M'n staart is bevroren, en m'n neus is bevroren. En m'n oren ook.
En m'n tenen zijn bevroren.
We hadden bijna geen hoop meer. We hebben onderdak bij de melkerij.
Godzijdank.
Deze kant op. De melkerij aan de overkant.
Kom, kinderen.
Het is niet ver. Volg de collie.
Kijk nou eens. Heb je ooit zoveel puppies gezien ?
Wat zijn ze lief. - Schattig.
Arme stakkers. Ze zijn uitgeput. - En half bevroren.
Zijn ze er allemaal. - Ja, schat. Ze zijn er, alle 99.
De beroemde Pongo's. We waren zo ongerust over jullie.
We waren bang dat je gevangen was. - Hoe hebben jullie het gehaald ?
In dat vreselijke weer. - En dan met al die kleintjes.
Ik heb honger, moeder.
Ik heb ook honger.
Ja, we hebben allemaal erge honger. - Het spijt me echt, kinderen.
Willen ze verse, warme melk ? - Waar is dat dan, moeder ?
Waar is de melk ? - Kom, we geven een rondje.
Deze kant op. Hierlangs.
Niet dringen. Om de beurt.
Wachtje beurt af, Rolly.
Er is genoeg voor iedereen.
Die schatten.
Ik heb nog wat voorjou en je vrouw. - Dank je wel.
Daar haal je Dinsford wel mee. - Dinsford ?
Daar is een labrador. Z'n maatje is kruidenier.
Het spijt me vreselijk. - Dat geeft niks.
Rust maar uit, en wees gerust, ik sta op wacht.
Wat zouden we zonder jullie... - We helpen jullie graag.
Jammer dat we niet meer kunnen doen. - Wie wil de puppies nou wat doen ?
Ze zijn zo lief. Ik wou dat ze hier voor altijd bleven.
En nu allemaal stil zijn.
Laat die arme stakkers slapen. Ze zijn zo uitgeput.
En ze moeten nog een heel eind.
Opschieten.
Zo, wat hebben we hier nou ?
Denken ze slimmer dan Cruella te zijn ?
Deze sporen leiden naar het dorp. - Verdorie, dat zijn ze inderdaad.
Jullie de zijwegen, ik de hoofdweg.
Tot in Dinsford.
Ik heb 'n lift naar huis voor jullie.
Een lift naar huis ? Hoor je dat, Perdy ?
Voor ons allemaal ? - Niet meer lopen ?
Als we het halen. Opschieten maar. - We hebben een lift naar huis. Kom.
Zie je die bestelwagen ?
Die gaat naar Londen als ie gemaakt is. Met genoeg ruimte voor jullie.
Pongo, dat is Cruella.
Ja, en daar zijn Jasper en Horace.
Hoe komen we nu bij de bestelwagen ? - Ik weet het niet, Perdy.
Maar we moeten erheen.
Patch heeft me in de haard geduwd. - Hij is begonnen.
Nietes. - Welles.
Nietes.
Alsjeblieft, geen geruzie.
Wacht, Perdy...
... ik heb een idee.
Pongo, wat ben je nou... - Kijk, ik ben een labrador.
We rollen ons in 't roet en worden labradors.
Goed idee. - Kom, rol je in het roet.
Moeten we nu vies worden ? Heb je dat gehoord ?
Pap wil dat we vies worden. - Moet dat ?
Doe wat je vader zegt. - Dat is leuk.
Dat heb ik altijd al gewild.
Hoe zwarter, hoe beter.
Ik ben klaar. - Ik ook.
Wacht, niet te veel tegelijk.
Rolly, wacht, je bent maar half-zwart.
Blijf nu bij me.
We nemen dat gekke mens beet.
Pongo, ik vind het zo eng.
Kijk, Jasper. Denk je dat ze zich vermomd hebben ?
Nou zeg, Horace. Dat hebben ze vast gedaan.
Honden maken zichzelf altijd zwart. Idioot die je bent.
Tot nu toe gaat het goed. Doe je make-up maar op. Ik ga zo direct.
Wees nou redelijk. - We zijn steenkoud geworden.
We zijn de hele nacht en dag al op, zonder eten.
Ze zijn hier ergens in dit dorp en we vinden ze. Schiet op.
Zouden ze ons gezien hebben ?
Nee, maar de tijd dringt.
Probeer nog eens.
Schiet op, hij gaat bijna weg.
Schiet op.
Ik haal de rest. - Hij doet het. Je haalt Londen wel.
Ga gauw aan boord.
Kom mee.
Schiet op.
Vooruit, doorlopen.
Ze kijkt naar ons, pap. - Loop nou door, loop door.
Het is niet waar.
Onmogelijk.
Rennen.
Daar gaan ze, in die bestelwagen. Er achteraan. Er achteraan.
Daar heb je Cruella.
Hé dame, wat ben je nou aan het doen, verdorie ?
Idiote vrouw achter het stuur.
Kijk, Pongo.
Er is niks aan.
Ik geef ze een duwtje en dan gaan ze over de rand.
Pas op, Perdy.
Idioten.
Halvegaren.
Imbecielen dat jullie zijn.
Hou je kop.
haar soort ogen hebben je vanonder een rots aangekeken
Dat is je eerste grote hit.
Het levert ontzettend veel geld op. - Ik weet het.
Maar ik geloof nog steeds niet dat Pongo en Perdy weggelopen zijn.
Hier heb ik iets om u nog wat op te vrolijken.
Als er iets is om vrolijk om te zijn.
Die arme stakkers.
Soms kan ik ze 's nachts horen blaffen.
Maar het is telkens een droom.
Wat is dit ? - Het zijn labradors.
Nee, ze zitten onder het roet. Kijk, dit is Lucky.
Pongo, ben jij het ?
Het is Pongo. - En Perdy, m'n schat.
En Patch en Rolly en Patch en Freckles.
Ze zijn er allemaal, de schatten.
'n Wonder. - Wat 'n kerstgeschenk.
En kijk eens, er zijn er nog veel meer.
Kijk, Anita, overal puppies.
Het zijn er wel honderd.
Hier 36. - 36 en 11 is 47.
Wacht, hier zijn er nog zes. - Dan staan we op 84.
En vijftien plus twee, dat zijn er dus 101.
101 ? Waar komen die nou allemaal vandaan ?
Pongo, ouwe boef die je bent.
Wat moeten we ermee ? - We houden ze.
We kopen 'n groot huis op het land.
We beginnen een dalmatiërfokkerij.
Dat is een heel goed idee.
Dat wordt 'n sensatie.
we beginnen een dalmatiërfokkerij
een dalmatiërfokkerij, zeg ik
we beginnen 'n dalmatiërfokkerij, waar iedereen kan rondzwerven
Ik heb honger.
iedereen zal zich er thuis voelen
Nederlandse ondertiteling bezorgd door : Patrik en bewerkt door : Black Phantom